Στη Γωγώ Μαστροκώστα και στο συγκλονιστικό μήνυμα του Τραϊανού Δέλλα για τον θάνατό της, αναφέρθηκε το πρωί της Τρίτης 26 Μαϊου ο Γιώργος Λιάγκας στο Πρωινό του ΑΝΤ1.
«Το μήνυμα, παιδιά, που εχθές έβγαλε ο άντρας της, ο Τραϊανός Δέλλας, νομίζω ότι έχει συγκλονίσει όλες τις γυναίκες στην Ελλάδα, όλες τις γυναίκες. Δεν νομίζω, δεν νομίζω ότι υπάρχει γυναίκα που να μην έχει κλάψει, να μην έχει ανατριχιάσει, να μην έχει συγκινηθεί στον αποχαιρετισμό του Τραϊανού Δέλλα στον άγγελό του, τη Γωγώ Μαστροκώστα.
Σας είπα και εγώ χθες ότι ήταν ένα ζευγάρι πάρα, πάρα πολύ θρήσκο. Ήταν πολύ κοντά στη θρησκεία. Σας έχω πει ότι τις τελευταίες μέρες ο Τραϊανός Δέλλας είχε πια αποκτήσει μια ασκητική μορφή, έχοντας μια μεγάλη άσπρη γενειάδα, έμενε αξύριστος, είχε παραμελήσει τον εαυτό του, είχε αδυνατίσει ο άνθρωπος και το μόνο του μέλημα ήταν να ζήσει όσο περισσότερο η Γωγώ Μαστροκώστα, να γίνει ένα θαύμα.
Μάλιστα, το ξαναείπα, ότι γύριζε πάρα πολλά μοναστήρια, ήταν πολύ πιστή η οικογένεια και η Γωγώ ήταν πολύ πιστή. Εχθές σας είπα μάλιστα ότι, με το που είχε πάθει τον πρώτο καρκίνο στο στήθος, μετά είχε τάμα, και όταν έγινε καλά η γυναίκα, και κάθε χρόνο ερχόταν λίγο πριν τον Δεκαπενταύγουστο στην Τήνο –μάλιστα τις περισσότερες χρονιές καθόμασταν, τρώγαμε μαζί, κάναμε μπάνιο μαζί– γιατί το ‘χε τάμα, είχε τάξει την υγεία της στην Παναγία της Τήνου. Άλλες φορές ερχόταν με τον Τραϊανό, άλλες φορές ερχόταν μόνη της ή με μια φίλη της κολλητή. Και με την κόρη της.
Το θέμα λοιπόν είναι ότι συγκινήθηκαν όλες οι γυναίκες, όταν εχθές ο Τραϊανός, δείχνοντας και την πίστη του, γιατί πήγαινε σε μοναστήρια, έλεγε σε διάφορους ιερείς και καλόγερους να ευλογήσουν κάποια κομποσκοίνια για να τα πάει στο νοσοκομείο και να τα φορέσει στη Γωγώ» είπε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Λιάγκας.
«Ο Τραϊανός Δέλλας ήταν πραγματικά ο φύλακας άγγελός της. Και ήταν ένας άνθρωπος, ρε παιδιά, που ήξερε ότι έχει έρθει δεύτερη φορά ο καρκίνος, το αντιμετώπισε με τέτοια στωικότητα… Μου το έλεγε και γέλαγε. Μου έλεγε «τι κάνεις ρε Γιώργο;». Της έλεγα εγώ, «τι κάνεις ρε Γωγώ μου;» και τα λοιπά. Μου έλεγε «ρε Γιώργο, δεν βλέπεις τι κάνω; Εδώ, το παλεύω. Μου ξαναήρθε». Γέλαγε… δεν ήταν, δηλαδή… Έχω δει ανθρώπους να είναι με προβλήματα υγείας και είναι φυσιολογικό, το κατανοώ, να κλαίνε, να σπάνε, να λένε «γιατί σε μένα;». Αυτή γέλαγε. Έλεγε, «δεν βλέπεις τι γίνεται εδώ; Ε, μου ξαναήρθε, το παλεύω. Να ‘ναι καλά ο Τραϊανός».
Είναι φοβερό, τρομερά πράγματα. Και επί τούτου να σας πω και κάτι. Ακόμα και καταβεβλημένη, ήταν μια όμορφη γυναίκα. Δηλαδή είχε μια αύρα, μια ομορφιά. Δεν έχανε ποτέ το χαμόγελό της. Οι άνθρωποι που χαμογελάνε είναι όμορφοι όλοι… βρείτε μου τον πιο κούκλο στον κόσμο! Αν είναι μουρτζούφλης, είναι άσχημος. Ο άσχημος άνθρωπος που χαμογελάει, είναι όμορφος. Αυτή χαμογελούσε, ήταν και ούτως ή άλλως μια ωραία γυναίκα, και ακόμα κι όταν την είχε καταβάλει ο καρκίνος δεύτερη φορά, που ήταν αποστεωμένη, αδύνατη και τα λοιπά, ήταν μια ωραία γυναίκα. Έβλεπες μια αύρα πραγματικά θεσπέσια, ρε παιδί μου» κατέληξε.