Η απώλεια της Γωγώς Μαστροκώστα προκαλεί βαθιά συγκίνηση, με όλο και περισσότερες ανθρώπινες στιγμές από τη δύσκολη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο να έρχονται στο φως. Ανάμεσα σε αυτές, ξεχώρισε η συγκλονιστική ανάρτηση του Δημάρχου Πάτμου, Νικήτα Τσαμπαλάκη, ο οποίος περιέγραψε μια εικόνα που είδε στον «Ευαγγελισμό» και, όπως παραδέχτηκε, δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Η ανάρτησή του στα social media έκανε τον γύρο του διαδικτύου μέσα σε λίγες ώρες, καθώς μίλησε με λόγια καρδιάς για τη σχέση της Γωγώς Μαστροκώστα με τον σύζυγό της, Τραϊανό Δέλλα. Όπως αποκάλυψε, βρέθηκε τυχαία στο νοσοκομείο και είδε την πρώην γυμνάστρια, εμφανώς καταβεβλημένη, καθισμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, περιμένοντας έξω από το κτήριο.
Λίγο αργότερα, σύμφωνα με την περιγραφή του, εμφανίστηκε ο Τραϊανός Δέλλας και η εικόνα που ακολούθησε τον συγκίνησε βαθιά. Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής πλησίασε διακριτικά τη σύζυγό του, τη βοήθησε με απίστευτη τρυφερότητα να σηκωθεί και την κράτησε στην αγκαλιά του για να τη βάλει στο αυτοκίνητο, καθώς εκείνη δεν είχε τη δύναμη να περπατήσει μόνη της.
Διάβασε αναλυτικά την ανάρτηση του Νικήτα Τσαμπαλάκη:
«Πριν από λίγους μήνες, βρέθηκα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός για να επισκεφτώ έναν Πάτμιο συμπολίτη μας που νοσηλευόταν. Περιμένοντας το ασανσέρ στο ισόγειο, είδα μια γυναίκα μόνη σε ένα καροτσάκι. Πολύ αδύναμη, εξαντλημένη, με εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που παλεύουν σιωπηλά με τον πόνο. Και τότε συνέβη κάτι που χαράχτηκε μέσα μου.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε στην είσοδο του νοσοκομείου. Από μέσα κατέβηκε ο Τραϊανός Δέλλας. Ένας άνθρωπος που έζησε τη δόξα, τα γεμάτα γήπεδα, τις φωνές του κόσμου, τα φώτα της δημοσιότητας. Κι όμως… εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Υπήρχε μόνο ένας άντρας που κοιτούσε τη γυναίκα του σαν να ήταν ολόκληρος ο κόσμος του.
Πλησίασε αθόρυβα, την πήρε στα χέρια του με μια τρυφερότητα που δεν περιγράφεται και τη βοήθησε να μπει στο αυτοκίνητο, γιατί δεν μπορούσε ούτε να σταθεί όρθια.
Εκεί λύγισα. Γιατί κατάλαβα πως η αληθινή δύναμη ενός άντρα δεν είναι ούτε οι τίτλοι ούτε η δόξα. Είναι να αφήνεις πίσω σου τα φώτα και να μένεις δίπλα στον άνθρωπό σου όταν αρχίζουν τα σκοτάδια. Να γίνεσαι τα πόδια του όταν δεν μπορεί να περπατήσει. Η ανάσα του όταν λυγίζει. Το χέρι που δεν αφήνει ποτέ. Αυτό που είδα εκείνη τη μέρα δεν ήταν απλώς αγάπη. Ήταν όρκος ζωής. Σήμερα που η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή, εκείνη η εικόνα ήρθε ξανά μπροστά μου και μου ράγισε την καρδιά.
Τραϊανέ Δέλλα… Άντρες σαν κι εσένα είναι σπάνιοι. Γιατί όταν έσβησαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμεινες εκεί. Μέχρι το τέλος. Και αυτό αξίζει περισσότερο από κάθε τρόπαιο, από κάθε χειροκρότημα, από κάθε δόξα. Σεβασμός. Από καρδιάς».