Τρία χρόνια συμπληρώνονται αύριο 28 Φεβρουαρίου από το μοιραίο βράδυ του δυστυχήματος των Τεμπών.
Το μοιραίο εκείνο βράδυ η σύγκρουση δυο αμαξοστοιχειών κόστισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Οι μνήμες παρά το πέρασμα των τριών ετών παραμένουν ακόμη ζωντανές, και ο πόνος εξακολουθεί να βασανίζει τις οικογένειες των ανθρώπων αυτών που τόσο άδικα έχασαν τη ζωή τους.
Η εκπομπή «Super Κατερίνα» και ο δημοσιογράφος Ξενοφώντας Σκιντζής συνάντησε τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα του νεαρού αδικοχαμένου Ντένις Ρούτσι, που έχασε τη ζωή του στο δυστύχημα των Τεμπών.
«Θυμάμαι ότι ήμασταν τέσσερις ημέρες σε ένα ξενοδοχείο και περιμέναμε να ταυτοποιηθεί το παιδί μου. Δώσαμε αίμα, και μετά από τέσσερις ημέρες μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε. Την τελευταία φορά που μιλήσαμε, ήταν μέσα στο τρένο, μου είπε να μην πάω την ώρα που είχαμε συμφωνήσει να τον παραλάβω, γιατί το τρένο είχα καθυστέρηση, και ότι θα με πάρει εκείνος όταν φτάσει. Δε με πήρε ποτέ. Είχε περάσει ώρα. Τον πήρα τηλέφωνο και ηταν κλειστό. Αποφάσισα να πάω στο σταθμό. Όταν έφτασα, είδα λεωφορεία, αγκαλιές, κλάματα. Ρώτησα έναν ταξιτζή τι έγινε, και μου λέει, “δεν τα έμαθες;”….
Κόπηκαν τα πόδια μου. Έψαχνα μήπως δω κάπου το παιδί μου. Έπαιρνα τηλέφωνο. Γύρισα σπίτι, πήρα τη γυναίκα μου και ξαναπήγαμε στο σημείο. Δε ξέρω πώς έφτασα μέχρι το σημείο…» είπε ο Πάνος Ρούτσι για τον θάνατο του γιου του και όσα θυμάται από εκείνο το βράδυ.
«Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, θα του έλεγα να μην μπει ποτέ στο τρένο» ανέφερε σε άλλο σημείο και πρόσθεσε, «Ο κόσμος στον δρόμο μου λέει ότι είμαι ήρωας… Δε νιώθω ήρωας».
«Αν ο άλλος μας γιος δεν απαντήσει σε κάποια κλήση, μέχρι να δούμε ότι είναι καλά είμαστε αγχωμένοι, στενοχωρημένοι. Προσέχουμε να μην επεμβαίνουμε πολύ στη ζωή του, γιατί υποφέρει, και δε θέλουμε να υποφέρει περισσότερο και από εμάς και να τον ενοχλούμε με τα τηλέφωνα συνέχεια» εξομολογήθηκε ο Πάνος Ρούτσι.
Τέλος, ο πατέρας του αδικοχαμένου Πάνου Ρούτσι δήλωσε, «Ο πόνος δε θα σταματήσει ποτέ… Έχασα τον γιο μου με τον χειρότερο τρόπο. Ούτε καν τον είδα μια τελευταία φορά να τον αγκαλιάσω, να τον φιλίσω τελευταία φορά…Έχουν σημασία τα αποτελέσματα της εκταφής».