Τη Γιασμίν Αλιζαντέ υποδέχτηκε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου στην εκπομπή «The 2Night Show» τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου.
Η Ιρανή influencer, σε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση, μίλησε για τη διαδρομή της οικογένειάς της από το Ιράν στην Ελλάδα, τη φυλάκιση, την απεργία πείνας του πατέρα της και την αγωνία της επιστροφής.
«Οι γονείς μου έπρεπε να φύγουν από το Ιράν, γιατί κινδύνευε η ζωή του πατέρα μου, λόγω ενός άρθρου που είχε γράψει χωρίς την έγκρισή του. Αρχίσαμε να πουλάμε όλα μας τα υπάρχοντα για να μαζέψουνε τα λεφτά της φυγής μας από το Ιράν, δεν είχα αντιληφθεί ότι θα φεύγαμε για πάντα.
Στην Τουρκία πληρώσαμε για να μας φτιάξουν τα διαβατήρια, περάσαμε με πλοίο στη Χίο και εκεί μας συνέλαβε η αστυνομία γιατί ήταν πλαστά. Μείναμε για 15 ημέρες στο κρατητήριο της Χίου. Οι αστυνομικοί ήταν πολύ ευγενικοί μαζί μας, μου είχαν φέρει μια μεγάλη κούκλα και με έβγαζαν βόλτα», ανέφερε αρχικά η Γιασμίν Αλιζαντέ.
Και πρόσθεσε: «Οι γονείς μου φοβούνταν μήπως μας απελάσουν. Έγινε το δικαστήριο στην Αθήνα και μας φυλάκισαν για 6 μήνες σε διαφορετικές φυλακές. Στους πέντε μήνες φυλάκισης, ο μπαμπάς μου έκανε απεργία πείνας, για έναν μήνα δεν έτρωγε τίποτα. Ήμουν στη φυλακή και τον είδα στην τηλεόραση. Τους πέντε μήνες που ήμασταν στη φυλακή με τη μαμά μου, δεν ξέραμε ούτε που ήμασταν αλλά ούτε ο μπαμπάς μου, δεν είχαμε καμία επικοινωνία.
Μετά από έναν μήνα απεργία πείνας που έκανε ο μπαμπάς μου, τον έφεραν στη φυλακή που ήμασταν εμείς για να τον πείσουμε να φάει και να μας δει. Όταν έγινε το δικαστήριο μας έδωσαν άδεια παραμονής, οι γονείς μου είναι ακόμα πολιτικοί πρόσφυγες, δεν μπορούν να επισκεφτούν το Ιράν. Όσο μεγαλώνω, έχω πιο έντονη την επιθυμία να επισκεφτώ το Ιράν, όχι για να ζήσω εκεί, αλλά να δω τους συγγενείς μου».
Κλείνοντας, η Γιασμίν Αλιζαντέ δεν συγκράτησε τα δάκρυα της, λέγοντας: «Εγώ αυτό που θέλω είναι ο κόσμος να μη σταματήσει να μιλάει για το Ιράν, γιατί πραγματικά είναι ένας λαός που του έχουν πάρει τη φωνή. Όταν τους κόβουν κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο και αυτοί μέσα στο σκοτάδι κάνουνε ό,τι θέλουνε με αυτό το λαό. Ο κόσμος πρέπει να μιλάει. Πρέπει να ακούγεται η φωνή αυτών των ανθρώπων που ζητάνε βοήθεια.
Θα κλάψω τώρα, αλήθεια σου λέω δεν φαντάζεσαι πόσο. Μια μεγάλη ελπίδα μας είναι αυτή. Να μπορέσουμε κάποια στιγμή να ξαναγυρίσουμε στη χώρα μας, που να είναι ελεύθερη. Θα κλάψω. Να γυρίσουμε στους ανθρώπους μας. Δηλαδή, θέλω τόσο πολύ να γυρίσω στο σπίτι της γιαγιάς μου να τη δω που είναι μεγάλη πλέον. Και κάθε φορά μου λέει… “Θα φύγω με τον καημό και δεν θα σε ξαναδώ”».