Η Μαρία Ηλιάκη μίλησε στον Γιώργο Σκρομπόλα και στο Zappit.gr σε μια συνέντευξη για την πορεία της, την επιστροφή της στην τηλεόραση, την μητρότητα και την απώλεια της μητέρας της.
Η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στην Κατερίνα Καινούργιου και την πρόσφατη συνάντησή τους στον τηλεοπτικό αέρα, αρκετά χρόνια μετά το τέλος της συνεργασίας τους.
«Με την Κατερίνα Καινούργιου κάτι είχε γίνει τότε»
Όταν είχα πάει καλεσμένη στην Κατερίνα Καινούργιου, το είχαμε συζητήσει αυτό. Δεν θυμόμαστε και οι δύο για ποιο λόγο είχε υπάρξει… Γιατί κυρίως για μας τις δύο γράφανε. Και όντως κάτι είχε γίνει τώρα, αλλά δε θυμάμαι να σου πω τι είχε γίνει. Φαντάζομαι ότι αν ήταν κάτι πάρα πολύ σοβαρό θα το θυμόμασταν και οι δύο, και δεν θα είχαμε ξαναμιλήσει μετά η μία στην άλλη. Οπότε μάλλον ήταν μια βλακεία αυτό που είχε γίνει τότε.
«Λέω στην Κατερίνα Καινούργιου “Τι είναι αυτό;” και μου λέει “Κοιλιά”!»
Κοίταξε, βλέποντάς την, σιγά-σιγά ναι, το πίστευα ότι θα εξελιχθεί. Γιατί η Κατερίνα είναι ένα κορίτσι που έχει πάρα πολύ πείσμα. Και επειδή αυτό το ήθελε πάρα πολύ, έτσι όπως το κάνει τώρα -δηλαδή πιστεύω ότι αυτό ήταν το όνειρό της, να κάνει αυτό που κάνει τώρα. Και ειδικά φέτος με ό,τι συνεπάγεται αυτό… Νομίζω δηλαδή ότι φέτος είναι στην καλύτερή της φάση και νομίζω ότι κάνει αυτό που έχει ονειρευτεί. Και χαίρομαι, είναι και πάρα πολύ χαρούμενη.
Όταν πρωτοσυναντηθήκαμε ήμασταν off-camera ευτυχώς, τότε δεν είχε ανακοινώσει ακόμα ότι, ότι είναι έγκυος. Και μπαίνω μέσα, την κοιτάω, της λέω «Τι ‘ναι αυτό;». «Τι ‘ναι αυτό» της λέω χριστιανή μου. Μου λέει «Κοιλιά». Της λέω «Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη», της λέω «Έχεις καταλάβει τι έχει συμβεί;». «Άστα» μου λέει, «έχω τρελαθεί και δεν ξέρω τι θα κάνω, θα σε παίρνω τηλέφωνο, να μου δίνεις συμβουλές και να κάνω αυτό»… Πεινούσε κιόλας εντωμεταξύ, της μύριζαν, και εκεί κάτι είχε μαγειρέψει ο Πέτρος, ήθελε και να φάει… Τέτοια πράγματα λέγαμε. Για τα… για μωράκια, τέτοια.
«Γι’ αυτό τον λόγο γυρίσαμε στην Ελλάδα»
Αν μέναμε στην Ελβετία, θα μέναμε για πάντα. Δηλαδή θα μέναμε εκεί. Δεν θα γυρίζαμε, πιστεύω ποτέ πίσω. Απ’ την άλλη, από τον πρώτο καιρό που γνωριστήκαμε με τον Στέλιο, πάντα λαχταρούσαμε να γυρίσουμε. Και αυτός. Δεν ξέρω αν μας έχει βγει σε καλό ακόμα ή όχι, αυτό θα το δείξει η ιστορία. Μπορεί και να μην το δείξει γιατί ξέρεις, το κάθε νόμισμα έχει και τα καλά και τα κακά της όψης του. Προς το παρόν είμαστε πολύ χαρούμενοι εδώ. Εγώ χαίρομαι γιατί μπορώ και δουλεύω. Δηλαδή στην Ελβετία δεν θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα. Ενώ εδώ είναι ο χώρος μου… με ξέρει ο κόσμος. Δηλαδή μπορώ επιτέλους και κάνω πάλι τη δουλειά που, γιατί εγώ την αγαπάω την τηλεόραση. Αυτό κάνω 25 χρόνια, μπρος μπρος και πίσω. Ο Στέλιος έχει βρει και αυτός τα πατήματά του ως γιατρός εδώ, είναι ένας πολύ καλός γιατρός, ήμουνα εγώ πάρα πολύ σίγουρη ότι ο Στέλιος θα πάει πολύ καλά, οπότε προς το παρόν δεν το έχουμε μετανιώσει.
«Μου λείπει η μητέρα μου, 12 χρόνια που έχει φύγει, κάθε μέρα»
Όταν την είχα, και όταν ήτανε εδώ δεν της τα ‘λεγα αυτά. Αυτό είναι το το πολύ ανησυχητικό για την περίπτωσή μου. Με τη μάνα μου είχαμε μία πολύ έντονη σχέση. Αγάπης, μίσους. Εγώ ήμουνα έτσι πολύ αντιδραστική. Η μαμά μου ήταν ένας άνθρωπος πολύ πολύ πικραμένος, πολύ πολύ ταλαιπωρημένος. Είχε πάρα πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, είχε χάσει κι αυτή τον μπαμπά της στον εμφύλιο, ήταν τέσσερα αδέρφια, μεγάλωσαν μόνα τους. Ήρθε στην Αθήνα πολύ μικρή, μόνη της και προσπάθησε να επιβιώσει, γιατί η γιαγιά μου δεν μπορούσε να τα μεγαλώσει και τα τέσσερα παιδιά της. Οπότε ήτανε μία γυναίκα που φαινομενικά ήταν πάρα πολύ σκληρή και ψυχρή και πολλές φορές, ξέρεις, μου ‘δειχνε αυτή της την πλευρά, αλλά μέσα της ήταν ένας πάρα πολύ ευαίσθητος και πονεμένος άνθρωπος. Και άργησα πολύ να το καταλάβω εγώ αυτό. Ξέρεις, εγώ νόμιζα ότι ήτανε μία μαμά απλά, λίγο σε εισαγωγικά, σκληρή απέναντί μου. Αλλά όταν μετά συνειδητοποίησα κι εγώ και μεγαλώνοντας και μιλώντας και μαζί της και μαθαίνοντας και πράγματα για τη ζωή της, γιατί δεν μου τα έλεγε για να μη με στεναχωρήσει, συνειδητοποίησα ότι ήταν ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος που κι αυτή έψαχνε…
«Η μαμά μου είχε βάλει τα κλάματα μπροστά μου και μου είπε: “Παιδί μου γιατί μου μιλάς έτσι”;»
Είχαμε πολλές έντονες συγκρούσεις με τη μάνα μου, σου λέω. Δηλαδή ομηρικοί καυγάδες. Όταν αποφάσισα τον πρώτο χρόνο να μείνω μόνη μου, πήγα εκ του ασφαλούς, πήγα δύο στενά πιο κάτω. Μου λέει η μαμά μου «δε μου δίνεις τα κλειδιά σου, μήπως καμιά μέρα μείνεις απ’ έξω»; Και τι έκανε; Ερχότανε στο σπίτι τις ώρες που έλειπα, μου καθάριζε, χωρίς να μου το λέει, και εγώ πήγαινα στο σπίτι και έβρισκα το σπίτι πεντακάθαρο και έλεγα, τι γίνεται. Ξέρεις δεν είχε πάει το μυαλό μου τώρα ότι έρχεται η μαμά μου και τα συμμαζεύει. Και θυμάμαι μπαίνω ένα απόγευμα μέσα και τη βρίσκω στο σπίτι, είχε ξεχαστεί, και αντί να της πω «μαμάκα μου, τι ωραία που μου τα ‘χεις κάνει», της κάνω έναν καυγά! «Και γιατί; Πώς τολμάς να έρχεσαι στο σπίτι;» Κι απ’ αυτό είχε βάλει τα κλάματα τότε μπροστά μου και μου λέει «παιδί μου», δηλαδή «εγώ για καλό το κάνω, για ποιο λόγο μου μιλάς έτσι;». Αυτή ήταν η σχέση μας με τη μαμά μου. Την αγαπούσα όμως πάρα πολύ. Αλλά ξέρεις, νομίζω της το έδειχνα με τον λάθος τρόπο.