Η Μαρία Διακοπαναγιώτου βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή Buongiorno και μίλησε για όλα στη Φαίη Σκορδά και τους συνεργάτες της.
«Προσπαθώ με τα χρόνια να είμαι διακριτική, θέλω να πω ότι όταν κάποιον τον σιχαίνομαι ή δεν μου αρέσει δεν θα του το δείξω, ενώ παλιότερα θα το έδειχνα. Απλά έχω πιο πολύ κατανόηση, δηλαδή τώρα πια πρώτα σκέφτομαι ότι μισό λεπτό, αυτός ο άνθρωπος τώρα για να είναι έτσι… Το πάω πιο πολύ στο ψυχολογικό, κάτι του συμβαίνει» ανέφερε αρχικά η γνωστή ηθοποιός.
«Έχω γεννηθεί στη Ρόδο, μεγάλωσα στην Κω, οι γονείς μου είναι από την Κω και οι δύο, και κάποια στιγμή η μητέρα μου είναι τελωνειακός, μετακόμισε στην Αθήνα, οπότε η ζωή ξεκίνησε από τρίτη Δημοτικού, στην Αθήνα. Έχω αλλάξει διάφορες περιοχές, έμενα Γλυφάδα, μετά πήγα Εξάρχεια και τώρα πάλι μένω με το σύντροφό μου Βούλα.
Μία φορά μόνο μου έχει τύχει να πάθω «σεντόνι» και ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου. Πριν κάποια χρόνια στο Εθνικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, έκανα την Κασσάνδρα στις Τρωάδες. Ήταν μαγική στιγμή γιατί παθαίνω σεντόνι, γυρνάω στα κορίτσια στο χορό, τις κοιτάζω και λέω “βοήθεια”.
Παιδιά, αυτή την αγάπη, αυτά τα μάτια, δεκαπέντε κορίτσια που με κοιτάζανε έτσι, ήτανε από τις πιο ωραίες παραστάσεις που έχουμε κάνει. Με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί έκανα την Κασσάνδρα που ήταν ένας ρόλος που είναι πολύ δύσκολος και σκληρός, οπότε και ταίριαζε μέσα στο ρόλο αλλά και όντως με βοήθησαν με έναν τέτοιον τρόπο, ήταν μαγική στιγμή» τόνισε η Μαρία Διακοπαναγιώτου.
Αναφερόμενη στον σύντροφό της, η Μαρία Διακοπαναγιώτου είπε πως νιώθει ότι έχει βρει τον άνθρωπό της: «Με τον Δημήτρη νιώθω ότι έχω βρει τον άνθρωπό μου. Γιατί δεν έχει καμία σχέση με τον χώρο μου. Αυτό είναι και καλό και κακό. Και είναι ένας άνθρωπος που με γειώνει. Γιατί εγώ είμαι πολύ over. Ο Δημήτρης είναι πολύ γήινος».
Όσο για τις φιλίες στο χώρο, η Μαρία Διακοπαναγιώτου ανέφερε: «Είναι πολύ περίεργος ο χώρος. Είναι τυχερός αυτός που έχει φίλους από το χώρο και τους έχει κρατήσει. Είναι μια δουλειά που έχει μικρούς θανάτους, μικρούς χωρισμούς, συνέχεια βιώνεις ας πούμε τόσο μεγάλη αγάπη, ομαδικότητα, φιλία, μετά πας στην άλλη δουλειά, πάνε αυτοί.
Όλο αυτό στην ψυχή γράφει. Εγώ έκανα δυόμισι χρόνια να δουλέψω. Έπιασα «ταβάνι». Άρνηση δεν ήθελα, με τίποτα. Γινόντουσαν πράγματα, μαζεύτηκαν, δεν γινόντουσαν τα πράγματα έτσι όπως ήθελα εγώ και είπα τέλος. Είχε κόστος».