Σε έναν μαγικό κόσμο, αν ζεις στην Αθήνα και έχεις περάσει ποτέ ένα βράδυ στο Athénée, ένα μεσημέρι στο Cycladic Café ή μια Κυριακή για brunch στην Πλάκα, το πιθανότερο είναι να την έχεις δει. Ή να την έχεις προσέξει χωρίς να ξέρεις το γιατί.
Η Χριστίνα Πολίτη, δημοσιογράφος και flâneuse της αθηναϊκής ζωής, δεν επιδιώκει να τραβά βλέμματα. Τα συγκεντρώνει γιατί ανήκει στο τοπίο. Το στυλ της; Μια περίπλοκη απλότητα. Μια ειλικρινής nonchalance. Ένας τρόπος να κυκλοφορείς στο κέντρο της πόλης ντυμένη σαν να βγήκες από το σπίτι, και όχι από το styling room. Με jeans και statement γυαλιά. Με ένα vintage παλτό. Με ένα φόρεμα που σε άλλες δείχνει «επίσημο» και σ’ εκείνη μοιάζει καθημερινό.
Μια ζωή τη νύχτα. Χωρίς ποτέ να χαθεί στο σκοτάδι.
Η Χριστίνα Πολίτη κινείται με την ίδια άνεση στη νύχτα, στο φως της ημέρας και σε ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους. Δεν χρειάζεται να προσαρμοστεί. Το στυλ της, όπως και η ζωή της, λειτουργεί ήδη. Δεν είναι preppy. Δεν είναι boho. Δεν είναι μινιμαλίστρια. Είναι κάτι πιο βαθύ. Είναι Αθηναία. Δεν υπάρχει σκηνή που να τη δυσκολεύει. Ούτε ώρα. Ούτε παρέα. Από μια βραδιά που τραβά μέχρι το πρωί, σε ένα πρωινό που ξεκινά κανονικά, με δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις. Τίποτα δεν ακυρώνει τίποτα. Όλα συνυπάρχουν. Και αυτό, χωρίς να λέγεται ποτέ δυνατά, γιατί είναι επιλογή.
Η Χριστίνα Πολίτη υπήρξε ανέκαθεν από τους αυθεντικούς ανθρώπους της νύχτας. Από τα πρώτα ξενύχτια στην Paramount στα 80s, με τον αέρα της μεταπολιτευτικής αστικής τάξης που δοκίμαζε τη disco, μέχρι τις ξέφρενες βραδιές στην Amfitheatro στα 90s, όταν το clubbing στην Αθήνα ήταν υπόθεση στάσης και όχι επίδειξης. Την ίδια εποχή, η μουσική γίνεται σχέση ζωής. Αργότερα, όταν η Άννα Βίσση γράφει τη δική της ιστορία και η πίστα γίνεται ιερός τόπος κοινωνικότητας, η Πολίτη δεν είναι απλώς παρούσα. Είναι στο κέντρο των πραγμάτων.
Το στυλ δεν αλλάζει. Δεν υπήρξε ποτέ η γυναίκα που ντυνόταν μπροστά από την εποχή της. Ούτε εκείνη που ακολουθούσε. Μαύρα φορέματα που δεν ανήκουν σε δεκαετία. Παλτά που μοιάζουν σαν να υπήρχαν πάντα. Ρούχα που δεν δηλώνουν ονόματα. Το ντύσιμο δεν προηγείται της ζωής. Την ακολουθεί. Στην εποχή του overshare και της ψηφιακής υπερβολής, το να έχεις ζήσει και να ζεις τα πιο έντονα βράδια της Αθήνας και να έχεις διατηρήσει την ηρεμία σου είναι στυλ από μόνο του. Η μητρότητα και η διασκέδαση συνυπήρξαν στην ίδια γυναίκα, όπως το κόκκινο κραγιόν και το μαύρο eyeliner.
Μέσα σε έναν μαγικό κόσμο ανθρώπων και κύκλων
Και όταν το Λονδίνο μπαίνει στη ροή, δεν αλλάζει τον τόνο. Εκεί τα ονόματα, οι φίλοι της, λειτουργούν σαν συντεταγμένες, όχι σαν τίτλοι. Σαν σημεία προσανατολισμού σε έναν μαγικό κόσμο που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Ο Boy George, με όλη την ιστορία, την ειρωνεία και την υπερβολή του. Ο Simon Le Bon και ο Nick Rhodes από τους Duran Duran, χωρίς τη σκηνή και χωρίς τον μύθο, απλώς σαν άνθρωποι. Ο Jean Paul Gaultier, με χιούμορ, μνήμη και διαρκή ζωντάνια. Ο Julien Macdonald, με το glam και την αισθητική του Λονδίνου, ένας από τους αγαπημένους της σχεδιαστές, του οποίου τα ρούχα φορά με φυσικότητα. Ο Edward Enninful, με εκείνη την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που δεν χρειάζονται επιβεβαίωση.
Η Χριστίνα δεν αλλάζει δίπλα τους. Δεν προσαρμόζει γλώσσα, ύφος ή εμφάνιση. Μπορεί να βρεθεί σε ένα drag show, σε ένα after-party, σε ένα δείπνο με ανθρώπους της διεθνούς και εγχώριας ελίτ, χωρίς να μετατοπίζεται. Το στυλ της δεν λειτουργεί σαν εισιτήριο. Είναι ήδη εκεί.
Η διάρκεια σαν στυλ
Η Αθήνα αλλάζει, αλλά μερικοί άνθρωποι παραμένουν. Το στυλ της Χριστίνας Πολίτη δεν έρχεται σε «νέες σεζόν». Είναι σαν παλιός δερματόδετος τόμος, όσο περισσότερο τον ξεφυλλίζεις, τόσο καλύτερος γίνεται. Δεν επενδύει σε statement pieces. Δεν τρέχει πίσω από τάσεις. Επενδύει σε ρούχα που αντέχουν στον χρόνο και τα εξελίσσει μαζί της.
Συχνά με oversized παλτό. Με loafers ή printed καφτάνια. Με Marni, Valentino, Alaia, αλλά και με Julien Macdonald, όχι σαν επιλογές μόδας, αλλά σαν φυσικές προεκτάσεις της προσωπικότητας. Η ντουλάπα της θυμίζει περισσότερο αρχείο μιας γυναίκας που έζησε και συνεχίζει να ζει, παρά επιμελητήριο μιας influencer. Μικρά μυστικά συνδυασμών. Παλιά ρούχα με καινούργια βλέμματα. Και το σημαντικότερο, ένα στυλ που δεν φοβάται τον χρόνο. Στο τέλος, δεν υπάρχει μια εικόνα που τα συνοψίζει όλα. Υπάρχει κάτι πιο σπάνιο, η συνέχεια. Μια γυναίκα που κινείται με στυλ μέσα σε έναν μαγικό κόσμο, χωρίς να τον ονομάζει, χωρίς να τον διεκδικεί, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει ότι ανήκει. Γιατί απλώς εκεί ανήκει.
https://www.Instagram.com/p/DPZuyS0AJnE/