Με αφορμή τη νέα θεατρική του δουλειά, ο Βασίλης Μπισμπίκης παραχώρησε μια εξομολογητική συνέντευξη στο ένθετο Νησίδες και τη δημοσιογράφο Νόρα Ράλλη.
Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για τη σκληρότητα της σύγχρονης κοινωνίας, τη δημόσια έκθεση και την «ανθρωποφαγία» που, όπως παραδέχεται, έχει βιώσει ο ίδιος, ενώ δεν δίστασε να αναφερθεί και στους ανθρώπους που αποτελούν το στήριγμά του στην πιο δύσκολη καθημερινότητα. κάνοντας μια ξεχωριστή αναφορά στη Δέσποινα Βανδή.
Σήμερα ποια είναι η πραγματική λογοκρισία; Το κράτος, η αγορά, η τηλεοπτική εικόνα, τα κοινωνικά δίκτυα, ο φόβος του καλλιτέχνη να χάσει το κοινό του; Το έχεις βιώσει;
Εγώ σωσμένος δεν είμαι, ας ξεκινήσουμε από εκεί. Δεν είμαι σωσμένος. Δεν με προστατεύει τίποτα. Ειδικά τελευταία κοιτάζω να βγει η κάθε μέρα. Μέρα τη μέρα. Δεν μιλάω για την ιδεολογία, τα συναισθήματα και τα πιστεύω μου. Μιλάω για τα όσα ζω απ’ έξω – αυτά είναι οχετός. Όχι μόνο έχουμε συνηθίσει, αν όχι εθιστεί, στη βία της καθημερινότητας, αλλά στήνουμε και δημόσια δικαστήρια. Τηλεοπτικά συνήθως. Εγώ το έχω βιώσει στα πάντα μου: για τη Δέσποινα (σ.σ. Βανδή) και τη σχέση μας, για το πως κινούμαι, πως φαίνομαι, για το περιστατικό με το αυτοκίνητο.
Είναι ασύλληπτα παρεμβατικός ο τρόπος που παρουσιάζονται δημόσια όλα αυτά, πάνω μου έγινε ανθρωποφαγία. Από την άλλη, ως καλλιτέχνης ο καθένας μας φυσικά σκέφτεται το να αρέσει στο κοινό. Και αυτό είναι μια τεράστια παγίδα, γιατί παύεις έτσι να είσαι προσωπικός με την τέχνη σου. Όλα αυτά που ανέφερες ως φορείς λογοκρισίας μπορούν να σε κλείσουν στο σπίτι, να σου κλείσουν το μυαλό, να μην μπορείς να είσαι εσύ πραγματικά. Αν εγώ δηλαδή άκουγα όλα όσα λένε για μένα, αν προσπαθούσα να υπάρξω στην εικόνα που θέλουν για μένα, θα είχα χαθεί.
Τι μπορεί να μας κρατήσει;
Αυτό που αγαπάμε αληθινά. Εμένα με κρατάει η τέχνη, η Δέσποινα και οι δικοί μου άνθρωποι. Η τέχνη είναι μεγάλο καταφύγιο, το μεγαλύτερο στη δική μου ζωή. Γι’ αυτό τον λόγο επέλεξα να κάνω αυτή την τέχνη. Για να φεύγω από την πραγματικότητα και να μπαίνω μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Τον θεατρικό. Και μέσω αυτού να κάνω τον αγώνα μου για όλους μας. Γι’ αυτό και θέλω ο θεατής, φεύγοντας από την παράσταση, να φύγεθι με ερωτήματα κυρίως για τον ίδιο.
Και αυτή η παράσταση είναι ένα σοκ, όπως τα περισσότερα που κάνω. Με το σοκ εμβολίζεις καλύτερα την ψυχή του θεατή. Ώστε να γεννηθούν στο μυαλό του ερωτήματα που τον αφορούν προσωπικά. Αυτό θέλω. Να προβληματιστεί. Να μείνει σε αυτό και μετά. Όπως γίνεται κάθε φορά μετά τις παραστάσεις στο καφενείο έξω από το θέατρο ή όπως έκανε η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Να μείνουν οι παρέες, να μιλήσουν, να γίνει διάλογος ουσίας.